Mick Visser

Profiel

Naam: Mick Visser
Geboren: 2 juni 1966 in Hilversum
Burgerlijke staat: Woont samen met Liesbeth de Waard in Hilversum.
Opleiding/beroep: HAVO en daarna de PABO voor zijn lerarenopleiding. Mick gaf eerst enkele jaren les op een school voor kinderen met leer- en opvoedingsmoeilijkheden en nu op een gewone basisschool aan groep 7 en 8.

Trainingsstart: Augustus 1980, bij Gert-Jan Ketelaar, bij wie hij nog steeds traint.
Trainingsstatus: Mick trainde praktisch alle trainingen die in de eerste 10 jaar werden gegeven in Hilversum, maar ook op de toenmalige lokaties Utrecht en Amersfoort. Daarnaast trainde Mick regelmatig nog extra met anderen, waaronder Johan Jocker. Mick en Johan gingen samen met Gert-Jan naar seminars in Duitsland die door Wong Shun Leung werden gegeven en woonde verder seminars bij o.l.v. Philipp Bayer. Momenteel traint Mick vast op zaterdag in de kernploeg en op maandagavond. Mick Visser is een Ving Tsun-beoefenaar van het allereerste uur dat deze vechtkunst in Hilversum werd gegeven. Al na korte tijd werd hij een assistent in de school en vele leerlingen zijn door zijn inzet gemotiveerd om ook te gaan trainen. Geen woorden maar daden, niet praten maar trainen, vindt Mick, en de meesten kunnen het aantal uren dat hij al heeft getraind nooit inhalen. Zelfs schoolvakanties konden hem niet tegenhouden om door te trainen. 
 

Het interview

'Via Leila, een meisje van onze camping dat op Kung Fu zat, had ik ervan gehoord. Ik was toen 13 jaar. Er was toen ook nog die serie 'Kung Fu' op de televisie en als je jong bent, vind je dat allemaal geweldig en denk je: Dat wil ik ook. Ik was helemaal enthousiast en gemotiveerd. Ik ben bij toeval gebleven en in het Ving Tsun terechtgekomen en pas later besefte ik dat het eigenlijk veel effectiever was, een betere gevechtskunst om echt te kunnen knokken.'

'De veranderingen in de trainingswijze en accommodatie in de negentiger jaren vroegen om veel aanpassingsvermogen. Ik vond dat eerste wel een beetje wennen. De ruimte in de gymzaal was veel groter en de groepen stonden verder uit elkaar en stoorden elkaar nooit. Grote voordelen nu zijn wel dat je stootzakken, dummy en alle specifieke trainingsmaterialen voor Ving Tsun hebt en een eigen sfeer hebt gecreëerd. We hadden vroeger veel mensen, avonden waarop er bijvoorbeeld 60 man trainden waren geen uitzondering. Ik heb hier zeker geen heimwee naar, maar ik denk er wel met veel plezier aan terug en had dit nooit willen missen. Nu is de kwaliteit veel hoger, door kleinere groepen is er meer aandacht voor de mensen.'

'In het trainen op zich heb ik heel erg veel plezier. Het leren vechten vind ik ook erg belangrijk. Er is voor mij niet maar één aspect waarom ik train en al zo lang train. Het omgaan met de leerlingen, het lesgeven en het motiveren van mensen hebben mij ook altijd veel voldoening gegeven. Een aantal jaren geleden was er een periode waarin ik enige tijd helemaal geen les heb gegeven omdat ik de routine even helemaal moest doorbreken. In mijn werk als onderwijzer op de basisschool geef ik natuurlijk ook altijd les. En het klinkt misschien gek, maar dan is het op gegeven moment wel eens leuk om van anderen te horen wat je moet doen en even niet de leiding te hebben. En als je het altijd voor het zeggen hebt, dan word je als je niet oppast een heel vervelend mannetje.'

'Elke training weer probeer ik echt beter te worden in het Ving Tsun. Ik heb altijd bij de top van de school gezeten en dat wil je dan ook zo houden. Je probeert anderen voor te blijven en beter te blijven. Of dat altijd lukt doet niet ter zake, maar de competitie zit in mijn karakter. Ik denk dat een zekere aanleg heel belangrijk is, maar als je lui bent wordt het niks.

'Als je daarentegen totaal geen aanleg hebt, en je bent heel erg ijverig, zou je ook nooit heel ver komen denk ik, ten hoogste op een middelbaar niveau. Ik denk dat er geen enkele sport is waarbij je zonder enige aanleg tot de top kan behoren. Van mezelf vind ik dat ik niet heel veel aanleg heb, maar wel bijzonder ijverig ben. Ik probeer wat er voor mij inzit er wel helemaal uit te halen.'

'In het Ving Tsun ben je heel dicht met elkaar bezig. Het is heel erg extreem. Je slaat elkaar. Je doet elkaar niet bewust pijn, probeert elkaar niet te blesseren. Maar er is veel lichamelijk contact. Dat schept wel een bepaalde band en een vertrouwen onderling. Ik heb mede door het trainen met vele leerlingen in de loop der jaren behoorlijk veel mensenkennis opgebouwd. Ik denk dat mijn persoonlijkheid wel een beetje anders was geweest als ik geen Ving Tsun had getraind. Ik kan niet precies uitleggen hoe anders, want dat weet ik natuurlijk niet.'